حادثه هول باقر

حادثه هول باقر

حادثهٌ هول باقر

با رشد و پیشرفت کشور کوبت در ده ۱۳۴۰, که از صحرانشینی به صنعتی شدن روی آورده بود. بیشتر معاملات تجار هندیجانی با این کشور, انجام می‌شد و شناورهای موجود در هندیجان در سفرهای

دریائی, اجناس, وسایل و مواد خوراکی را از کویت به هندیجان وارد می‌کردند. یکی از این شناورها به «ناخدا شیخ باقر زیدونی» تعلق داشت که یک لنج کوچک بادبانی بود و موتور نداشت.

دریکی ازاين سفرهای دریائی که شیخ باق در سال ۱۳۴۶ انجام می‌داد. لنج او به همراه ۶ ملوان به مقصد کویت از هندیجان خارج شد و پس از رسیدن به کویت و بارگیری مواد خوراکی و اجناس

خریداری شده تجار هندیجانی, به مقصد هندیجان از کویت خارج شد.

در میانهٌ دریاء جایی که خور زُهرٍه به دریا متصل می‌شود تا رأس بحرکان, ناحیه‌ای کم عمق با یک تَل ماسه‌سنگی وجود دارد که در مواقع مد آب دربا این تلَ ماسه‌سنگی چند متر زیر آب فرو می‌رود و قابل

مشاهده نیست., اما در مواقع جزر و پایین رفتن سطح آب دریاء همانند جزیره‌ای سر از آب بیرون می‌آورد.

درآن دوران لنج‌داران از داشتن دستگاه‌های پیشرفته عمق‌یابی امروزی محروم بودند و تنها با وسیله‌ای ساده و ابتدایی به نام «بولد», عمق آب دریا را می‌سنجيدند. لذا اگر لنجی اشتباهاً به این تّل ماسه

سنگی برخورد می‌کرد آن لنج در اصطلاح ملوانان «فرش» و تکّه تکّه می‌شد. از جمله حوادئی که در این نقطه روی داده است, می‌توان به حادئه شکستن و غرق شدن لنج «کربلایی محمد حاج نوروز» در

سال ۱۳۱۵ اشاره نمود که باعث فوت ۷ نفر از همشهریان هندیجانی شد.

شیخ باقر نیز در بازگشت از این سفر دریائی به علت مواج شدن دریاء محل ورود به خور ژهره را گم کرده و در ادامه مسیر به این تل ماسه‌سنگی برخورد می‌کند که باعث تکه تکّه شدن اين لنج و غرق

شدن همه ملوانان و ناپدید شدن اجساد آنان در دریا می‌شود. تنها شیخ باق, علی‌رغم اينکه یک پای او ضعف شدید جسمی داشت. توانسته بود خود را ساعت‌ها بر روی تخته چوبی نگه دارد تا زمانی که

یک کشتی متعلق به کشور کویت او را دیده, نجات داده و به کویت رسانده بود و شخصی به نام «عبدالطیف حیاتی» معروف به «عبدالطیف حاج جوهر» که اصالتاً هندیجانی بود و در کویت تجارتخانه

داشت از شیخ بقرنگهداری می‌کند.