مُلامکتبی‌های هندیجان

مُلامکتبی‌های هندیجان

چنانکه پیش‌تر اشاره شد به آموزگار مکتب‌خانه، «مُلا» می‌گفتند که از جمله مُلاهای هندیجان در اواخر عصر قاجار و اوایل عصر پهلوی می‌توان افراد زیر را نام برد:

مُلا غلومشاه

از مکتب‌داران قدیمی در محلهٔ کُهباد می‌توان از مُلا غلومشاه (غلامشاه) نام برد که شاگردانی چون «علی عندلیب»، «عبدالنبی روحانی»، «یوسف کنعانی» و بسیاری از هم‌دوره‌ای‌های آنان را تربیت نمود. ایشان علاوه بر سواد، دستخط زیبایی نیز داشت که مردم برای نامه‌نگاری‌های مهم به ایشان مراجعه می‌کردند.

مُلا عبدالصاحب

یکی دیگر از مکتب‌داران قدیمی هندیجان که مکتب‌خانه‌ای را در محلهٔ قبله اداره می‌نمود، مُلا عبدالصاحب بود که مردی مؤمن و خوش‌اخلاق بود و به استعمال قلیان عادت داشت. ایشان اَبجَد، هَوَز و سوره‌های کوچک قرآن کریم را به شاگردانش آموزش می‌داد.

مُلا علی تجلّی

از همه والاتر و بهتر، مکتب‌داری به نام مُلا علی تجلی، معروف به «مُلای بلوچ» بود. وی متولد سال ۱۲۷۲ و اهل میناب هرمزگان بود که در اواسط دههٔ ۱۲۹۰ به همراه خانواده به هندیجان مهاجرت کرد.

ایشان معلمی دلسوز، سخت‌کوش، باسواد و بسیار خوش‌خط بود. مُلا علی تجلی قرآن‌کریم را از بر می‌خواند و چون بسیار باسواد بود، چندین سال در دبستان شوکت هندیجان به آموزگاری کلاس‌های تهیه (آمادگی)، اول و دوم، با حقوق ماهانه ۲۶۰ ریال برگزیده شده و کتاب‌های روش نوین را به خوبی تدریس می‌نمود. وی تا آخر عمر، بهترین معلم دبستان شوکت بود. ایشان که طبعی شاعرانه داشت در نوحه‌سرایی و مرثیه‌گویی مهارت بسیار زیادی داشت و زبانزد خاص و عام بود.