دبستان لیاقت

دبستان لیاقت

تا اواسط دههٔ ۱۳۳۰ تنها دبستان موجود در بخش مرکزی هندیجان، دبستان شوکت بود که در هندیجان‌غربی واقع شده بود. مردم هندیجان‌شرقی از داشتن مدرسه محروم بودند و دانش‌آموزان هندیجان‌شرقی برای تحصیل به هندیجان‌غربی می‌رفتند و به علت عدم وجود پُل ارتباطی بر روی رودخانه، تنها راه عبور آنها از عرض رودخانهٔ خروشان زُهره، استفاده از قایق بود که برای دانش‌آموزان و اولیای آنها کاری بسیار دشوار و مخاطره‌آمیز بود.

از زمان تأسیس دبستان شوکت، دانش‌آموزان هندیجان‌شرقی نیز که علاقه‌مند به ادامهٔ تحصیل بودند، اصرار داشتند که در دبستان شوکت نام‌نویسی کنند و به کسب علم و دانش بپردازند، اما اولیای آنها به خاطر سختی راه و خطرهای عبور از رودخانه، مخالف ادامهٔ تحصیل آنها بودند که با تهدید مأموران امنیه مواجه می‌شدند و مجبور به فرستادن فرزندانشان به مدرسهٔ شوکت در هندیجان‌غربی می‌شدند.

در اواخر دههٔ ۱۳۳۰، دو برادر خیّر که پیمانکاری شرکت نفت اُمیدیه و آغاجاری را بر عهده داشتند، به نام‌های «حاج الوان و حاج جبّار» که نام خانوادگی «لیاقت» را داشتند، جهت تأسیس یک باب مدرسه در هندیجان‌شرقی مبادرت ورزیدند و با هزینهٔ شخصی، مدرسه‌ای را بنا نهادند تا دانش‌آموزان هندیجان‌شرقی برای تحصیل مجبور به عبور از رودخانهٔ زُهره و رفتن به هندیجان‌غربی نباشند و این‌گونه شد که اولین دبستان در هندیجان‌شرقی، به نام «دبستان لیاقت» گشایش یافت.